1993, Koleksyon- Allan Kardec

 

1993 March 14 Spiritual Insight Allan Kardec

Sa Tuwiran - Kap. Baby Dungo
Silahis ng Pag-ibig

Kapayapaang nagbubuhat sa mga langit ang siya nawang sumainyo ngayon at sa wakas!

Anomang uri ng pananampalataya mayroon ang tao, tinatanggap na iisang uri doon siya nagmula. Kinikilala at pinaniniwalaan na sa lupa doon kinuha ang katawan na iginalaw sa sanglibutan.

At sa ganitong uri madarama sa bagaman at iba-iba ng antas ng karunungang taglay ang bawa’t kaluluwa sa iisa doon nilulundo ang lahat ng bagay ang bawa’t pagkakalilala na mayroon ng isang kamay na nagpapala.

Mayroon ng iisang pag-ibig na nangangalaga, mayroon ng iisang buhay na dala-dala at taglay–taglay ang lahat ng tao at ito ay ang mabuksan ang tao.

Dahil dito, ang mga bahaging iyan ay tulad ng tali na siyang hinihila sa isang sandali na ang tao ay maliligaw ng kanyang landas. Iyan din ang katulad ng isang batingaw na sa sandaling ikaw ay nakakalimot hindi maari na mayroon ng tutunog upang maala mo at magunita mayroon ka pala ng dala-dala na humihingi ng pag-ibig sa iyo.

Ang lahat ng ito ay pagsulong ng tao, ang lahat ng ito ay pag-unlad at unti-unting pag-akyat upang tumaas ang kamalayan sa kaunawaan ukol sa katotohanan.

Walang tao na mananatili sa mababang kalagayan walang tao na maaaring mananatiling ang dala-dala at namamaibabaw sa kanyang kabuuan ay ang kamangmangan na siyang umaakay upang siya ay magkasala.

Gaano man kasama sa pagkakilala ng marami ang isang tao ay hindi maaaring hindi siya xxx. Ni hindi maaaring hindi siya uunlad sapagka’t ang pakikipamuhay sa ibabaw ng lupa ay pagbibigay ng daan upang umunlad at umangat ang kalagayan ng isang kaluluwa sapagka’t ito ang kanyang hantungan. Dahil dito, ang kailangan lamang ay ang pagsusuri ng isang kalagayan. Ang kailangan lamang ay pagsasaliksik, pagsisiyasat upang madama sa kanyang sarili kailangan na pala siyang umangat, kailangan na pala siyang maalis sa kinalalagyan sapagka’t hindi na ito ang bihisan na kinakailangang kanyang taglayin at maging saplot ng kanyang kabuuan.

At kung ito ngayon ang inyong gaganapin, ano ang kinakailangang maging batayan ng isang sarili. Na kung inihahalintulad kayo ngayon na mga musmos na kinakailangang makasulat ng inyong pangalan, na kayo ngayon ay mga musmos na kinakailangan na mag-umpisa na makabasa na ang pasisimula ay sa A.

Itatanong ninyo sa inyong sarili upang madama kung kayo ay umaangat sa inyong kalagayan. Ano ako noon, ano ako ngayon? Sino ako noon at sino ako ngayon?

Ano ang uri ng gawain na aking tinatalaktak at ano ngayon ang uri ng gawain na aking dinadaanan at isinasagawa. Ano ang kahalagahan ng aking pagkakilala sa pamamagitan sa bawa’t bagay na aking nakikita at aking naririnig at nadarama? Ano ang mga bahaging ito ngayon sa aking kasalukuyang buhay?

Hindi baga sa pamamagitan ng ganyang mga bahagi at ganyang pagkilala sa inyong sarili ay madarama ninyo kung mayroon na ng nagiging pagsulong ang inyong pag-aaral?

Sapagka’t kung makilala ninyo, noon ako sa aking paglakad ay kulang ng liwanag, at nang dahil sa kulang ng pagliwanag ay di ko nakikita ang aking palang tinutungo ang isang bangin na aking kahulugan.

Nguni’t nang dahil sa iba at ibang uri ng karanasan na dinama at dinanas ng inyong sarili nagkaroon ng liwanag ang inyong mga mata. Kaya at ngayon sa inyong pag-aaral, ako pa ba noon o iba na ako ngayon?

Kung ako pa rin yaon sa kasalukuyan, samakatwid, ako pa rin ang tao na gumagala o lumalakad at gumagalaw na nanantiling naruroon ang saplot ng kamangmangan.

Ito ngayon ang kinakailangang kilalanin ng tao, kung ano ang mga kamangmangang dala-dala ng inyong mga sarili siyang hindi nagpapahintulot upang hindi makapasok ang tunay na katotohanang doon manggagaling ang inyong kalayaan.

Isang uri baga ng kamangmangan ang galaw ng tao na naruroon ang kagandahan at kadakilaan ng kanyang mithiin makapagsagawa ng pinakamaliit na mabuti sa kanyang kapwa.

Nguni’t sa isang sandali na ito ay kinakailangang igalaw at ikampay ang kanyang mga kamay, ihakbang ang kanyang mga paa, ikilos ang kabuan ng kanyang pagkatao ay naruroon ang kaligaligan sa kanyang puso.

Mabigat ang gumawa ng pinakamaliit na mabuti. Mahirap ang magpatotoo sa kadakilaan ng katotohanan. Ito baga ang kamangmangan, bakit?

Sapagka’t ang kinatatakutan ang tiisin na kanyang haharapin ang pagpapakasakit na naroroon ang pinakamaliit na kabanalan ang pagsupil sa kanyang sarili na ang ikinukulong, itinatali, ibinibilanggo, ang katotohanan na nasa kanyang puso at ang pinalalaya ang mga lakas ng nauukol sa sanglibutan.

Sa mga bahaging ito ngayon madarama umuunlad ang isipan ng tao sapagka’t nakikilala ang bawa’t bahagi at bawa’t bagay na inilalahad at inihahayag sa sanglibutan.

Nagagawa na bulayin, himayin ang bawa’t pangungusap, bigyan ng katwiran naririto ang pagsulong ng bawa’t nag-aaral nguni’t naririto rin baga ang batayan upang kilalaning umunlad ang kaunawaan sa katotohanan ano ang wika at pagkakilala ng tao, “ang puno ay nakikilala sa kanyang bunga. Ang hayop ay nakikilala sa kanyang lakas. Ang tao saan makikilala? Sa kanyang gawa.

Kung ito ngayon ang batayan ng lahat ng bagay samakatwid ang gawa ang galaw, ang hakbang ng bawa’t nag-aaral ang kinakailangang bantayan.

Sapagka’t sa pamamagitan ng paghahantad ng mga bahaging ito ay doon ngayon hahatulan ang iyong sarili, doon susukatin ang inyong kaunawaan lalong doon ngayon babantayan ang pananampalataya na sinasabi ninyong dakila at makapagpalipat ng bundok sa kabilang ibayo.

Ngayon, ibabalik ko ang pagtatalakay sa bahagi kung papaano masusukat at madarama ng tao lalo na ng isang nag-aaral kung sumusulong at umaangat ang kanyang kamalayan. Sino kayo noon, sino kayo ngayon?

Noon kayo ang sanggol na anuman ang isaplot walang kabuluhan, noon, kayo noon ang musmos na anuman ang ibigay tinatanggap, madaling akayin, madaling turuan, madaling subukin sa lahat ng bagay sa mabuti at sa hindi mabuti. Sa matuwid at sa kalikuan sapagka’t musmos madaling tamnan nguni’t ito baga ang kinakailangan?

Marahil sa kalagayan ninyo sa inyong sarili ay hindi na kayo musmos na maakay sa lahat ng bagay, kungdi ang kilalanin ninyo ano baga ang inyong patutunguhan. Ang buhay o ang kamatayan?

Ang pagsulong o ang pag-urong, ang palakas o ang paghina upang kayo ay manindigan sa kadakilaan ng inyong tungkulin. Kung ganito ang mangyayari, kayo ay katulad na nasusulat sa Banal na Aklat na “isang tambo na inuuga ng hangin sa ilang.” Bakit?

Sapagka’t walang bigat kaya nga kung saan ihapay doon mabubuwal, hindi ito ang isang mag-aaral sa kalihiman ng buhay sapagka’t mayroon kayo ng pagkakilala at pagkaunawa sa halaga, sa bigat, sa kadakilaan ng layunin ng inyong isasagawa kung kayo ay magiging isang tambo na inuuga ng hangin sa ilang, palagay ninyo ano ng inyong magiging kalagayan?

Ito ngayon ang inyong kilalanin sapagka’t ang pagsulong sa materyal na kahayagan ay napakadali na makita at mapatunayan kung mayroon o wala nang kinahinatnan. Ang puno mula sa buto na itinanim sa lupa pakabulok ng balok saka pa lamang sumusulpot ang dalawang dahon.

At dahil sa pangangalaga ng tao, at pangangalaga ng kalikasan ito ay unti-unti na nakikitang lumalaki, yumayabong, lumalago at kung namumunga ay may bungang ibibigay. Ito ang namasdan sa kalagayan ng tao dahil sa pagsisikap kung siya ay isang mahirap.

Unti-unti ay gumaan ng kanyang kabuhayan, nagkaroon ng maraming tinatangkilik, siya ay yumaman pagtulong ang inihantad ng kanyang katauhan. Ang bata mula sa unang baitang at nakatuntong at natapos sa mababang paaralan nakarating sa mataas na paaralan pagsulong ang kinalabasan at naging hantungan ang pagkakilala ng tao, ang pagkaunawa ng tao ang pagdala sa kanyang tungkulin, ang paninindigan sa kanyang layunin. Paano ngayon masusukat ang pagsulong?

Paano ihahayag na naroroon ang kaunlaran sa kanyang sarili, ang katulad baga ng isang mag-aaral na nagsasabi, dakila ang Pilipino, gabay ng bawa’t nabubuhay at subaybay ng naruroon sa kabilang buhay nguni’t ang iyong sarili ay nasa kalikuan ang iyong galaw ay naroroon sa di matwid ang pagsinsay sa batas ng katotohanan at namamalagi sa paghanap ng kapintasan ng kanyang kapwa at kapangitan ng bawa’t bagay.

Na sa halip na siya ay isang instrumento ng matwid, nagiging karagdagan upang managano ang kalikuan. Ito baga ang pagsulong? Kung ito ngayon ang pagsulong, marahil, bao at magiging baog ang lahat ng bagay. Mawawalan ng kabuluhan ang bawa’t karanasan na dinaranas ng tao.

Mawawalan ng kahalagahan at kadakilaan ng bawa’t karanasan na mayroon ng sari-sari na damdamin, may pait, may anghang, may pakla, may asim, may askad, may tamis sapagka’t iyan ang nagpapaganda at nagbibigay kulay sa kalagayan ng isang kaluluwa na mayroon ng karapatan sa kawagasan at kaluwalhatian.

Dito ngayon ninyo tahakin ang kalagayan ng inyong kaunawaan. Kung ang isang mapait na bagay ay nagiging matamis para sa inyo, samakatwid, maaari ninyong ngayong sabihin sa inyong sarili, may pinakamaliit na pala akong natutuhan sa panahon ng aking pakikipag-aral.

Kung ang isinasagawa at ibinibigay ng inyong kapwa na sumusugat sa inyong puso, nag-aalis ng kapayapaan sa inyong sarili, sa halip na poot, galit at hatol ang inyong naibibigay, ang ibinigay ninyo ang pang-unawa, pag-ibig at paghahangad na siya ay maragdagan sapagka’t nakikilala ninyo ang hantungan ng kanyang galaw, marahil ay masasabi ninyo at mawiwika sa inyong sarili nakahahakbang na pala ako, at naka sasampa na pala ako sa pangalawang baitang ng buhay.

Katulad halimbawang ipinakita ng Panginoon, Siyang bakas na sinusundan ng lahat ng tao anumang uri ng pananampalataya mayroon siya. Sa pagpapasan ng mabigat ng krus, nang dahil sa kanyang ipakilala ang bawa’t kaparaanan at makagawa na kinakailangang daanan at danasin ng isang kaluluwa upang matamo ang kanyang kaligtasan, matamo ang kanyang kaluwalhatian.

Sinampal, inalimura, niluran, pinutungan ng koronang tinik, ipinako sa krus, nakapako na sa krus at inulos pa sa tagiliran at nang nauhaw, sa halip na tubig ang ibigay ay suka at apdo ang nalasap.

Sa kabila ng mga bahaging ito, ano pa rin ang ipinakita at inihantad, ang kaganapan ng kanyang tungkulin, ang kahayagan ng kawagasan ng kanyang layuning maipakita ito, ang kalooban ng iisang Diyos.

"AMA PATAWARIN MO PO SILA SAPAGKA'T HINDI NILA NALALAMAN ANG KANILANG GINAGAWA". Alin ang di nalalaman ng tao na kanilang ginagawa?

Sino sa nabubuhay ang hindi nakakikilala at hindi nakakaalam ng kanyang ginagawa, samantalang bago niya ito gawin ay nalalaman niya, ang hindi nalalaman ng tao ang hahantungan ng kanyang galaw ang hahantungan ng kanyang mga gawa. Ang magiging kabuuan nito sa kanyang kalagayan ang ganting galaw.

Ito ang hindi nauunawaan ng tao. Kung mauunawaan ito ng tao walang gawaing magiging mabigat lalo ng walang pagpapatunay na magkaroon ng taghirap at magkakaroon ng hadlang sapagka’t iisa ng mamamahay sa kanyang puso at hindi siya ang gagalaw sapagka’t ito ang kanyang kapangakuan, ang Diyos na nasa kaitaasan. Ganyan ba katatag ang inyong pananampalataya?

Kung ganito kayo, marahil may pagsulong ang kaunawaan gn inyong sarili. Nguni’t sa isang damdamin at sa pananaw ninyo ay nadadama ninyo na kayo ay tutuusin naroroon nabubuhay ang magaspang na lakas ang higit ang pagsulong ay hindi pa naabot sapagka’t hindi ninyo magagawang unawain ang bawa’t ibibigay sa inyo ng inyong kapwa.

Hindi ninyo magagawang unawain at bigyan at bahaginan ng pag-ibig ang iuulos sa inyo ng inyong kapwa. Kung hindi ang nagaganap at siyang magaganap sa nakakarami sa bawa’t nabubuhay ang katulad ng batas ng isang Moises, "ngipin sa ngipin, mata sa mata".

Ito ang binabaka ng katuruan ng Espiritismo. Ito ang binibigyan ng gabay upang madama na ang isang kaluluwa ay kinakailangang makarating at maka-abot sa bawa’t baitang ng buhay, sapgka’t sa pamamagitan ng gayong mga uri ng kalagayan saka lamang matatamo ang kanyang kawagasan.

Dahil dito, inulos na baga kayo? Kung kayo ngayon ay inulos ng inyong kapwa pag-aralan ninyo ang kasaysayan ng Panginoon na sa kanyang pagkaulos ay naroroon pa rin ang pag-big sapagka’t nang dahil sa dugo na tumalsik sa kanyang katawan may isang mata na bulag na nakakita.

At sa kanyang pagkakita ay naroroon nagbigay ng patotoo tunay nga na ito ay anak ng Diyos,. Sa bawa’t sugat na inyong matamo, sa bawa’t hapdi na inyong maranasan, nagawa kaya ninyong makapagbigay ng liwanag sa isang matang bulag? O lalo kayong nagbigay ng kabulagan?

Sapagka’t ang hinahanap ninyo at hinahanap ay ang inyong sarili at ang inyong kapintasan. Bawa’t tao ay may katangian sa kanyang sarili. Bawa’t kalagayan ay mayroon ng mabuti sa kanyang sarili.

Sa isang nag-aaral sa kalihiman ng buhay ang mabuti at ang katangiang ito ang siyang kinukuha upang siyang dagdagan upang sa pamamagitan ng inyong pagdaragdag sa mga bahaging ito ang kanyang kapintasan ay natatakpan. Ganyan ang pag-iibigan sa isang samahan. Ganyan ang pag-iibigan sa isang lipunan na ang nagtuturo ay ang kaitaasan.

Dahil dito, iisa ang batas na kinakailangang makita, iisa ang batas na inihantad at inihahayag mula pa sa pasimula hanggang sa pagpapatuloy hanggang sa kasalukuyan.

Pag-ibig na binigyan ng pangungusap, hindi bago, hindi luma sapagka’t ito ay sa lahat ng panahon, sa lahat ng pagkakataon, sa lahat at anumang uri ng kalagayan ibinabahagi ibinibigay, matatanggap hindi maaaring talikuran kaya nga at ang Kanyang wika, "mag-ibigan kayo sa isa at isa."

xxx sasagot ang isang diwa di na pala ako kinakailangang maging ganito sapagka’t hindi na ako ganoon.

Kung kulang sa pananampalataya, mawawasak ang kalagayan gn kanyang sarili. Batas ng pagsulong at pag-unlad ng bawa’t tao sa katuruan ng tunay na mabuti, turo ng Diyos na siyang mabuti.

Maghari sa inyong mga puso at sa lahat ng tao ang pag-ibig na siyang dala-dala at ibinahagi ni Kristo sa sangkatauhan.

Kapayapaan ng Panginoon, ngayon at magpakailanman!, Paalam… Ang inyong kapatid sa iisang katuruan